Een grote meerderheid van de frequenties werd samengesteld en getest op apparaten die geen hoge frequenties konden raken. Neem bijvoorbeeld de CAFL-database. Veel van de sets werden samengesteld met behulp van onderzoek naar apparaten met veel minder capaciteit dan waar we vandaag de dag toegang toe hebben, vele kwamen niet boven de 100 kHz.

De Rife machine heeft zeker de capaciteit om hoger te gaan, en zijn frequenties reflecteren dit ook. Nadat de technologie echter in de doofpot was gestopt, moesten mensen het doen met wat ze konden krijgen of bouwen.

Zelfs vandaag de dag hebben de meeste plasma-apparaten een vaste draaggolf die afhankelijk is van audio-range modulators. Dit maakt dat onderzoek met behulp van genoemde apparaten een lijst oplevert met lage frequenties.
Erger is nog wanneer men niet weet dat het apparaat is ontwikkeld als een modulator, men het vervolgens gebruikt voor rechtstreekse frequenties.

De SC (Spooky Central) kan als eerste directe frequenties boven 400 kHz, tot 3,5 MHz reproduceren.

Voor elk frequentieprogramma kun je soms de geschiedenis opgraven, als je diep genoeg graaft tenminste.

Veel daarvan is nu met Spooky2aan het veranderen. Neem bijvoorbeeld de MW(Molecular Weight)- en BP(Base Pair)-databases. De frequenties zijn te hoog voor ons huidige niveau van technologie, en daarom gebruiken we voorlopig sub-harmonische frequenties. We kunnen ons echter in elk geval richten op de sub-harmonics van die frequenties tot maximaal 25 MHz.

Iets anders om te overwegen is dat Dr. Clark heeft vastgesteld dat de meeste pathogenen tussen 76 kHz en 880 kHz leven. Zelfs de frequenties van Rife gaan niet ver boven de 2 MHz.